MEKTUP

En kötüsü, seni hep affedeceğimi bilmekti...
...
Tüm günahlardan azad ederken seni
Her seferinde kendimi ateşe atıp,
Ciğerimi dağladım.

Kalın kabuklu yaralarım var artık.
Görenin bile canının yandığı.
Oysa ben hissizim.
Hissiz.
Anlayacağın adımla bile kavgalı kıldın beni.

Sen beni hiç bir zaman olamayacağım
Hep kınadığım o aptal, o aciz bedene soktun

O vakit anladım
Sen beni "ben" yapacak adamdın..
Sen sınavdın.

Değiştirdin
Dönüştürdün
Dağıttın, topladın
Dünyalık masalımda yol gösterici oldun.

Sen hep affedeceğim,
Hep seveceğim,
Mucize adam.
Hikayemin en güzel yerinde uğurluyorum seni..
Biliyorum ki, başka bir hikayede
Başka bir yolunu kaybetmişe yol olacaksın.
Onu da tutacak ellerinden boşluktan çıkaracaksın.

Sen hep affedeceğim adam,
Sevdayı öğrendiğim gözlerinde
Bir puslu bakış olayım ben.
Sen de gamzemde saklı gülüş ..

Ve devam edelim kaldığımız yerden hayata...